Hardloopschoenen veteren: 5 technieken voor hiel, wreef en tenen

Je hebt urenlang je hardloopschoenen uitgezocht en je veters ze precies zoals je gymschoenen van vroeger. Toch lossen een paar andere veterwegen de meeste kleine pasvormproblemen op: hiel die wegglijdt, druk op de wreef, tenen zonder ruimte.

1. Klassiek kruislings: de basis

De veter wisselt bij elke rij oogjes van kant en verdeelt de druk gelijkmatig over de wreef. Heb je nergens last van, verander dan niets: zo komen schoenen uit de fabriek, en voor de meeste lopers werkt het prima.

2. Hiel glijdt weg: de hiellus

Dit is de nuttigste veterwijze bij het hardlopen en de reden voor dat laatste, schijnbaar overbodige oogje. Bij het voorlaatste oogje kruis je niet, maar haal je de veter aan dezelfde kant omhoog naar het bovenste oogje, met een klein lusje. Doe hetzelfde aan de andere kant, trek dan elke veter door het lusje aan de overkant en trek naar beneden aan.

De schacht sluit zich rond je enkel, je hiel blijft achter in de schoen en je hoeft niet alles dicht te snoeren als een tourniquet. Ook de techniek om te proberen als je blaren achter op je hiel krijgt of je tenen bergaf tegen de neus stoten: allebei tekenen van een voet die beweegt in de schoen.

Wat het onderzoek zegt: een studie vergeleek zes veterwijzen bij 20 lopers (Hagen en Hennig, 2009). Met een stevige veterwijze tot het bovenste oogje waren de belastingssnelheid bij de landing en de pronatiesnelheid lager dan met losse of lage veters. De lage veterwijze verhoogde de druk onder de voorvoet, waarschijnlijk omdat de voet in de schoen gleed. De conclusie van de auteurs: een voet die stevig vastzit in de schoen, haalt meer uit wat de schoen te bieden heeft.

3. Druk op de wreef: het venster

Voel je druk of tintelingen op de bovenkant van je voet, steeds op dezelfde plek? Maak de veters tot daar los. Bij de rij die drukt, kruis je niet: haal elke veter aan zijn eigen kant recht omhoog naar het volgende oogje en kruis daarboven weer normaal. Zo ontstaat er een „venster” zonder veter boven de gevoelige plek, terwijl de rest van de voet vast blijft zitten.

4. Brede voet: recht veteren aan de voorkant

Haal de veters bij de eerste rijen aan de teenkant recht omhoog, zonder te kruisen, en kruis vanaf het midden van de voet zoals gewoonlijk. De voorkant van de schoen kan wat verder open, en de steun zit hoger, waar het telt voor de stabiliteit.

Knelt je voorvoet zelfs met bijna losse veters, dan helpt geen enkele veterwijze: dan is het de vorm van de schoen. Verschillende modellen bestaan in een brede versie, allemaal te vinden in onze selectie voor brede voeten.

5. Krappe tenen: laat de eerste oogjes vrij

Begin pas bij de tweede rij oogjes. Zonder veter die eraan trekt, houdt de teenbox meer volume over. Handig bij een gevoelige teennagel, een hallux valgus of tenen die aan het eind van een lange duurloop meer ruimte willen.

Drie handgrepen die meer opleveren dan elke techniek

• Veter in twee zones. Een veterwijze hoeft niet gelijkmatig te zijn: een extra knoop halverwege houdt de voorkant soepel en de bovenkant steviger.
• Controleer na 10 minuten. Je voet zwelt op tijdens het lopen, vooral bij warmte en op lange duurlopen. Wat bij de start perfect zat, kan bij kilometer 15 knellen.
• Een dubbele knoop voorkomt losse veters en gaat net zo makkelijk los als een enkele als je aan beide uiteinden trekt.

Als veteren niet genoeg is

Geen enkele techniek redt een schoen die te kort, te lang of te smal is. Moet je heel hard aantrekken om je hiel op zijn plek te houden, of raken je tenen de neus, kijk dan opnieuw naar je maat met onze maattabel voor hardloopschoenen: die vergelijkt de maattabellen van de merken, die niet allemaal even groot vallen.

Bronnen

• Hagen M., Hennig E. M., „Effects of different shoe-lacing patterns on the biomechanics of running shoes”, Journal of Sports Sciences 27(3):267-275, 2009, PubMed.